یادداشت‌های آقا معلم
تجربیات زیسته كلاس درس
                                                        
درباره وبلاگ

این وبلاگ محفلی است كه دل‌نوشته‌ها، برداشت‌ها و گزارش‌های كلاس درس و مدرسه‌ام را به منظور آگاهی همكاران، والدین و دانش‌آموزان عزیزم درج كرده و ضمن به اشتراك‌گذاری، آنها را به بوته نقد و نظر قرار می‌دهم. همچنین با درج تجارب زیسته كلاس، امكان بازنگری و تحلیل كار معلمی‌ام را مهیا كرده تا در نهایت زمینه رشد جمعی و بهره‌وری فرایند آموزش را به ارمغان آورد.
(تلگرام mniroo@)
مدیر وبلاگ : محمد نیرو
مطالب اخیر
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
یکشنبه 19 آذر 1396 :: نویسنده : محمد نیرو
سرکار خانم رجبی از دانشجویان دانشگاه خاتم و از همکاران فرهنگی هستند. ایشان نیز قصد دارند تا کار پایان نامه خود را به صورت کیفی انجام دهند. به نظر می رسد وی نیز از قوت قلم و قدرت توصیف خوبی برخوردار باشد. متن زیر را در نخستین پست وبلاگ مربوط به دانشجویان بر اساس مشاهدات نخستین جلسه کلاس برنامه ریزی نوشته بود.


پس از چند ماه تعطیلی، با اشتیاق فراوان خود را به دانشگاه رساندم وبا پرس وجوی نسبتاً زیاد بالاخره فهمیدم کلاس در طبقه اول تشکیل می شود.اصلاً کلاسهای این طبقه را دوست نداشتم،آسانسور در این طبقه توقف نداشت ومسلماًبالا وپایین رفتن از پله ها مشکلاتی را برایم ایجاد می کرد.از طرفی نوع صندلیها ومیزان نور کلاسهای این طبقه مورد پسندم نبود.اما به هر حال مجبور به اطاعت بودم.از اینکه دوستانم را دوباره می دیدم ودر ضمن با یک استاد جدید ودکتر عباسیان در این ترم درس داشتیم ،هیجان زده بودم.دوتا ازدوستان را در راهرو دیدم ،ضمن صحبت با هم به سمت کلاس حرکت کردیم.

استاد جدید ،قبل از ما در کلاس حاضر شده ومنتظر ما بود.با سلام واحترام وارد کلاس شدیم.از قبل شنیده بودم که علاوه بر دانشگاه ،سابقه تدریس در آموزش وپرورش را دارد وخود را معلم معرفی کرده این مسئله حس قرابتی را ایجاد میکرد،ولی ورودش قبل از ما منش معلمی را بیشتر ظاهر ساخته بود.با تواضع واحترام با هریک از ما احوالپرسی کرد،خیلی آرام وشمرده سخن می گفت.کمی منتظر ماندیم یکی دیگر از دوستان نیز به جمع ما پیوست اما ظاهراًقرار نبود جمع ما از پنج نفر تجاوز کند،بنابراین کلاس آغاز شد. استاد سوابق تحصیل وتدریس خود را کامل بیان کرد واز ما خواست خود را معرفی کنیم.با دقت وحوصله به حرفهای ما گوش می داد وهر جا نکته ای باقی می ماند ،می پرسید.شاید در طول این بیست وچند سال معلمی ام هیچ استاد وهیچ کلاس ضمن خدمتی به این خوبی به من نیاموخته بود که چگونه به حرفهای دانش آموزانم گوش دهم واین گوش دادن چه اثراتی بر روح وروان آنها خواهد گذاشت.

معارفه به پایان رسیدابتدا احساس میشد با وجود چهار دانشجو کلاس پویا وفعالی نداشته باشیم وچندان کاری پیش نرود اما با سوالاتی که استاد می پرسید وپاسخهایی که می دادیم کم کم یخ همه وارفت وجنب وجوش به پاشد.حتی جوابهای اشتباه ما پذیرفته وبا چنان زبر دستی تصحیح می شد وبه ما برمی گشت که هیچ کدام از شرکت در بحث حس بدی پیدا نکردیم.چقدر این حس خوب مرا به یاد کلاس جامعه شناسی ترم گذشته می انداخت.

مفاهیم «برنامه، برنامه ریزی،هدف، برنامه ریزی درسی وبرنامه ریزی در آموزش عالی» را به خوبی به روش سقراطی از دهان ما گرفته ،دست چین کرد وبا نظمی منطقی به خودمان برگرداند.روشی مشارکتی  که البته غیر از چیره دستی ومهارت به طرح درسی جامع نیاز داشت تا تمام اهداف درسی یک جلسه را در بر گیرد.نوشتن مطالب کلیدی بر روی تخته آن هم با خطی خوش ودادن کد از مطالب روی تخته ،تجسمی عالی ازفن معلمی بود..صدای آهسته او نیز حکایت دیگری از این فن بود،تا علاوه بر نوازش گوش،اسباب مزاحمت برای باقی کلاسها فراهم نکند وضمناً سبب گردد تا با توجه ودقت بیشتری به صحبتهایش گوش دهیم.ابتدای درس را با ضرورت واهمیت ارزشیابی از هر برنامه ای شروع نمود وآخر را نیز با همین بحث به پایان برد وآن را به ارزشیابی پایان ترم این درس ربط داده ونحوه ارزشیابی ازما را توضیح داد.بار دیگر نیز مهارت خود در فن معلمی را به نحوی استادانه به رخ کشید تا به گونه ای در مورد ارزشیابی صحبت کند که علاوه  بر بیان اهمیت آن ،توجه ما را به یادگیری صرفاًجهت نمره گرفتن معطوف نکند.کاش در ابتدای ورود به آموزش وپرورش با این استاد دوره کلیات وفنون تدریس را گذرانده بودم  شایدآن وقت خیلی موفق تر از الآن عمل می کردم.فقط تنها مسئله ای که خیلی نتوانستم با آن کنار بیایم ، کلمات، جملات و کلاً ادبیات ثقیلی بود،که استفاده می کرد.شاید این از کم سوادی من بود که به زحمت می افتادم ومجبور بودم در مورد خیلی از کلمات وجملاتش فکر کنم تا متوجه منظورش بشوم.با خود گفتم:" یعنی با همین ادبیات در خانه هم صحبت می کنه؟چه سخت!"به هر حال دو راه داشتم یا باید خود را با این موضوع سازگار میکردم که البته خیلی سخت بود وبه جلسات بیشتری وقت نیاز داشت یا مصداق این شعر قرار می گرفتم :  "هرگز حدیث حاضر وغایب شنیده ای ......"

در همین فکرها بودم که ورود دکتر عباسیان،نشان از به پایان رسیدن زمان کلاس داشت.استاد تکلیف هفته بعد را مشخص کرد واز همه ماخداحافظی نمود.





نوع مطلب : تجارب دانشگاهی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :




 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.